Barok jest uważany za najdłuższą epokę w dziejach muzyki nowszej. Nazywany bywa "czasem wielkiej syntezy". Epoka ta przyniosła muzyce europejskiej dominacje systemu dur-moll (przełamaną dopiero w XX wioeku), bardzo intensywny rozwó muzyki instrumentalnej, pojawienie się bądź uporządkowanie wielu form muzycznych: oratorium, kantaty, koncertu solowego, sonaty. Typowymi cechami muzyki baroku były: monumentalność, wielkie kontrasty, zmysł bezpośredniego dzialania, spotęgowanie uczuciowości, wprowadzenie muzycznej symvboliki i niezwykłe uduchowienie muzyki. w barokowej koncepcji języka muzycznego muzyka jest ujmowana przez analogię do retoryki jako język dźwiękowy. Muzyczne zwroty używane do przedstawienia tekstu nosiły nazwę figurae, np. dźwięk wysoki oznaczał to, co wysokie, dźwięk niski- to co niskie: dolinę, piekło.